13-06-16

SLACHTOFFER ONGEVAL ONTMOET BRANDWEERLUI DIE HAAR BEVRIJD HEBBEN

ZWIJNDRECHT

SLACHTOFFER ONGEVAL ONTMOET BRANDWEERLUI DIE HAAR BEVRIJD HEBBEN

"Bedankt om m'n leven te redden"

23 februari: pas na een uur kan de brandweer Christine uit het wrak halen. - Kristof Pieters
23 februari: pas na een uur kan de brandweer Christine uit het wrak halen. - Kristof Pieters

Christine Van Rumst (50) stond zaterdag voor het eerst opnieuw oog in oog met de brandweermannen die haar enkele maanden geleden uit een zwaar verhakkeld wrak hebben bevrijd. De vrouw werd in februari gesandwicht tussen twee vrachtwagens maar overleefde het. "Ik zal nooit vergeten hoe ze me de hele tijd moed hebben ingepraat."

Christine zat zaterdag voor het eerst oog in oog met - Kristof Pieters
Christine zat zaterdag voor het eerst oog in oog met - Kristof Pieters

Dinsdag 23 februari. De dag dat Christine Van Rumst uit Zwijndrecht de dood in de ogen keek. "Ik was op weg naar mijn werk in het Sint-Augustinusziekenhuis, een weg die ik al negen jaar dagelijks afleg. Ik reed op de rechterrijstrook in de Kennedytunnel en vertraagde voor een file. Ik zag in mijn achteruitkijkspiegel echter een vrachtwagen naderen met hoge snelheid. In minder dan een seconde volgde de klap. Ik vergeet nooit meer het gevoel hoe die truck me plette tegen een andere vrachtwagen. Ik voelde de ruimte rondom me steeds kleiner worden en het stuurwiel tegen mijn borst drukken. Op dat moment dat ik echt dat ik zou sterven."

Moed inpraten

De brandweer van de post Linkeroever herinnert zich het ongeval nog levendig. "Het is zo één van die interventies die ook bij ons op het netvlies gebrand blijven staan", zegt Jurgen Mertens. "Toen we arriveerden, zagen we enkel een hoop verwrongen staal tussen twee vrachtwagens", vult Swa Kloots van de post Noord aan. "We dachten niet dat we hier nog veel konden doen maar toen hoorden we plots Christine schreeuwen." Een uur lang had de brandweer werk om de vrouw te bevrijden uit het totaal verhakkelde wrak. "Ik zal nooit vergeten hoe die mannen me de hele tijd moed hebben ingepraat en gekalmeerd hebben", getuigt Christine. "Het is belangrijk dat we het slachtoffer vertellen wat we doen", antwoordt Jurgen Mertens. "Er gebeurt immers zoveel rondom een wrak bij een bevrijding. Het had ook resultaat. Christine schreeuwde de longen uit haar lijf bij aankomst maar was nadien erg kalm."

Doos pralines

Christine is momenteel nog altijd in revalidatie. "Ik heb enkele gewrichtsbanden gescheurd in de dij. De spieren zijn hierdoor afgestorven. Ik kan me intussen behelpen met krukken maar voor lange afstanden heb ik wel nog een rolstoel nodig. Ik besef echter maar al te goed dat ik aan de dood ben ontsnapt. Er zat een stuk buis door de voorruit die mijn gezicht op een haar na gemist heeft. Ik bekijk de foto's van het ongeval bijna elke dag. Dat helpt me bij de verwerking. In het begin durfde ik de Kennedytunnel niet meer door en reden we kilometers om via de Scheldebrug in Temse. Intussen nemen we opnieuw de tunnel maar ik doe telkens wel de handen voor m'n ogen."

Deels om haar trauma te helpen verwerken maar vooral om haar redders te bedanken, trok Christine met haar gezin zaterdag naar de kazerne van de brandweerpost Linkeroever met een doos pralines en een kaartje. "Ze hebben me tijdens de grootste nachtmerrie van mijn leven met de grootste zorg uit die schroothoop gehaald. Voor hen was het misschien doodgewoon maar voor mij was het buitengewoon", zegt Christine. "Haar bezoek is voor ons ook buitengewoon", zegt Swa Kloots. "Ik ben al 42 jaar beroepsbrandweerman en dit is welgeteld de tweede keer dat een slachtoffer ons komt bedanken. Integendeel, soms worden we zelfs uitgescholden. Deze bedankingskaart gaan we koesteren."

Gepost door Luc de pompier | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.