Facebook
57,6 euro. Dat is wat een ambulancedienst krijgt voor een interventie, met een uitgeruste ziekenwagen en twee ambulanciers, die 24 op 7 paraat moeten staan. Als ze naar een auto-ongeval worden gestuurd en een reanimatie moeten uitvoeren zijn ze gauw twee uur onderweg. In vele gevallen kan hun snelle en adequate interventie levens redden. Maar de overheid heeft geen geld voor hen. Panorama onderzoekt hoe gevaarlijk dat is.
Wanneer bij een interventie het slachtoffer toch overlijdt tijdens de interventie geldt dit als ‘nutteloze rit’ en mag de ambulancedienst een bedrag aanrekenen van 4,5 euro. Ter vergelijking: de takeldienst die met één personeelslid het wrak komt oppikken stuurt een factuur van 200 tot 250 euro.
Gevolg is dat alle privé-diensten – samen goed voor naar schatting de helft van de ambulance-interventies – moeten werken met vrijwilligers. Mensen die een opleiding van 120 uren hebben gevolgd en veertig uur stage hebben gelopen draaien shiften van dikwijls twaalf uur op langer voor amper 1 of 2 euro per uur. Het is een sector die drijft op idealisme, maar jammer genoeg ook vaak op amateurisme.
‘Om met professionele mensen te kunnen werken en break-even te kunnen draaien zouden we simpelweg tien keer zoveel moeten kunnen factureren’, zegt Peter Cleymans, een ambulancier in Dendermonde. ‘Weet je, in het buitenland lachen ze met ons.’
Xavier Moors, een Nederlands anesthest, heeft tijdens zijn studies in Leuven jaren bijgeklust als ambulancier. Hij kent de Belgische situatie. ‘Als ik een accident zou krijgen in België net over de Nederlandse grens, het kan misschien cru klinken, maar ik zal me met mijn laatste krachten tot over de grens slepen’, zegt hij.
‘In Nederland heeft een ambulancier-verpleegkundige gauw 5 tot 6 jaar opleiding achter de rug, anders komt hij er niet in. Maar hij heeft dan ook een loon van 2800 euro netto per maand.’
‘De toestand nu kost mensenlevens, ja’, zegt Peter Cleymans. ‘Ik denk gewoon maar aan hygiëne. Vele diensten beginnen te besparen op kleine uitgaven, grondig desinfecteren is zoiets, verschillende patienten worden wel eens op dezelfde brancard gelegd, ik weet zeker dat MRSA-infecties via ziekenwagens verspreid worden. Maar de overheid kijkt de andere kant uit.’
Een reportage van Wim Van den Eynde