LUC-DE-POMPIER

Victor,

Bij je intrede hier in de kazerne waar je lang hebt mogen wonen en werken loeide de sirene meermaals voor brand en onheil en je was er altijd voor iedereen.

Ook vandaag zal hij voor jou nog éénmaal loeien als eerbetoon aan een goede bevelhebber, collega en vriend.
Daarna nemen we afscheid met de “last post” een eerbetoon dat je regelmatig in Ieper ging beluisteren.

Roger (De bevelhebber)

Afscheid met de sirene en de last post.






















Klik op de foto van de klaroenblazers voor de officiële website van de Last Post.

Luc, Ann, Martine en Kevin zorg goed voor elkander en profiteer maar van het leven zoals jullie nu doen, ga maar in die zelfde richting door en heb elkander lief.

Aan mijn brandweerdienst en dienst 100, het was fijn hier op deze aardbol te vertoeven, daarmee dank ik ook iedereen waarmee ik mocht samenwerken en plezier maken en er zijn er zo veel,

Roger hou onze vaandel recht , behandel het met trots en respect., het is een waardig korps

Beste familieleden bedankt voor jullie steun ik was misschien ook niet altijd de gemakkelijkste maar I dit it my way

Bedankt aan mijn collega’s van het gemeentepersoneel voor de goede samenwerking.

Collega’s van de brandweerfederatie ik heb een mooie tijd gehad het was mijn leven de brandweer.

Bedankt aan mijn huisarts, de thuisverpleging, de dokters en het personeel van de Sint-Augustinuskliniek te Veurne en Isabelle mijn engelbewaarder op spoed.

Bedankt aan mijn vrienden en medebewoners van “De Dam” voor jullie hulp en vriendschap tijdens mijn moeilijke dagen.

Het grote vuur wordt nu vervangen door de rode roos een symbool dat ik altijd nauw aan mijn hart droeg.











De brandweer was mijn leven.
Het laatste beetje is nu op,
Veel had ik de laatste tijd te verduren
Het kaarsje met het grote vuur is nu opgebrand
Gedoofd zijn alle vuren

Victor

Ooit heeft er iemand mij vertelt dat je kind blijft zolang je ouders leven.
De tijd is nu gekomen dat ik geen kind meer ben ook al wil ik dat nog niet, ik voel me nog te jong daarvoor en heb nog zoveel nood aan een luisterend oor, want dat was je voor mij, je was niet alleen mijn vader ,maar ook mijn psycholoog en advocaat ik kon altijd bij jou terecht met vragen en problemen, je wist er altijd een oplossing voor.

Je kleinkind Kevin noemde je niet voor niets, opa is een wijze man, we hebben daar dikwijls om gelachen, want jij hebt hem dat geleerd en het was waar ook.

Je antwoorden op mijn vragen waren altijd wijs en correct
Ik zal je verschrikkelijk missen, je was mijn rots in de branding,
bedankt Pa voor alles

Tegen mij zij je kortgeleden nog… het is een tijd van komen en een tijd van gaan, ik denk dat deze van mij stilaan is aangebroken.
Ga nu maar in alle rust bij ons moeder, wij komen elkander zeker nog tegen…

W’ill meet again het liedje waar je meermaals naar toe luisterde door Vera Lyn

Je lieve dochter Ann

Tevens was je ook trots en fier op je schoondochter Martine die regelmatig in de bres sprong als het nodig was, je had een zeer goede vertrouwensrelatie met haar en je had het haar dan ook nog gezegd zondag …dat het grote vuur lichtjes aan het uitdoven was.

Bij het verlaten van je geliefkoosde appartement in “De Dam” was het glas ledig, je rookte nog je laatste sigaret, zoals je het zelf zegde en liet het pakje achter met de aansteker op de tafel.

In de kliniek vroeg je mij dinsdag nog om een warm winterhemdje mee te brengen, je voelde de kilte al naderen, het grote vuur van het kaarsje begon al lichtjes te doven, het licht was enkel nog wat schemering, Mijn laatste handdruk en schouderklopje had ik je toen gegeven aan …mijn grote vuur

Je zei het veel en je zei nog eens dinsdag “aprés nous les mouches”

Je hebt goed geleefd, misschien iets te vlug maar je deed het op jou manier –“ I do it my way” zei je nog, een liedje waarop je altijd ging dansen met het vrouwelijk schoon op het korpsfeest

Je zoon Luc“den adjudant” zoals je het zelf zo zeggen

Het Liedje “My way” van Frank Sinatra

Pa of misschien beter gezegd chef zoals ik je altijd noemde hier beneden in de kazerne…
het zelf voorlezen van het afscheid zou voor mij te zwaar zijn, je weet wel een grote mond met een klein hartje

Je was een man die mij de knepen van het vak leerde,
lang hebben we zij aan zij gestaan voor kleine en grote vuren,
voor windstoten tot orkanen,
voor waterproblemen tot heuse overstromingen,
samen hebben we nog onderwater gedoken om slachtoffers te redden,
mensen in nood vervoerd met de ambulance,
lijden en leed getrotseerd tijdens onze interventies,
borst aan borst gestaan tijdens één van onze vele discussies over de brandweer,
want daar ging het vooral om…..en dat was ook je leven…
het grote vuur

Je had voor -en tegenstanders,
maar die tegenstanders hadden ook respect voor wat je deed.

Het was niet altijd gemakkelijk een vader te hebben als bevelvoerder,
maar je had een hart van koekebrood,
je was een goede, toffe en moderne vader,
die mij in mijn revolterende jeugdjaren me op het goede pad heeft gezet,
als was dat niet zo gemakkelijk,
maar dat is misschien één van die trekjes die ik meekreeg van jou…

Eén van de hoogte punten in jou brandweerleven was mijn aanstelling
tot beroepsbrandweerman en kort er achter tot adjudant iets waar je zo trots op was.

Ik hoop dat ik je niet heb teleur gesteld

Daarom een laatste gedicht

Wij hebben samen voor hete en grote vuren gestaan
En er altijd samen tegenaan gegaan
Je nam het leven zoals het kwam
En je hobby daar genoot je van

Tegen onrechtvaardigheid kon je niet
Dan zei je, verdikke toch, dat kan toch niet

Wat wij als ploeg heel erg vonden
Was dat wij jou nu niet helpen konden
Je moest nu gaan en dat doet zeer
In gedachten ga je mee , keer op keer

Een nieuwe alarm, uitrukken dan
Maar iedere keer missen we die ene man
Dat ben jij met je witte helm en zijn rode rand
Wij hopen dat je bij ons blijft, al is het nu vanaf de kant

Want jij had de leiding en jij was de man
Die zorgde dat alles tot een goed einde kwam
Jouw afwezigheid zijn wij al meteen gaan merken
Bedankt dat ik onder jou mocht werken

De aankomst van de cermoniewagen met de begroeting
van het Nieuwpoortse brandweerkorps.

Naar aanleiding van het afscheid van onze vader werd deze lezing gehouden, geschreven door mezelf en mijn zuster en voorgedragen door moreel consulente Francine.

HET GROTE VUUR

Vandaag nemen we afscheid van Victor David
Ere-kommandant van het Nieuwpoorts brandweerkorps.

Victor is geboren in Watermaal Bosvoorde op 14/04/1932 en verhuisde later naar de Ieperstraat te Nieuwpoort, ondanks de oorlog had de jonge knaap nog een aangename jeugd, buiten het feit dat hij van zijn moeder verplicht werd om viool te gaan studeren, verschrikkelijk tegen zijn zin zodanig dat hij op een dag alle snaren van de viool doorknipte, dit betekende het einde van wat misschien een mooie loopbaan zou geweest zijn als violist….maar zijn roeping lag ergens anders, dicht bij het grote vuur.

Eind 1952 las de jonge Victor in een plaatselijke krant, een bericht dat de Nieuwpoortse brandweer vrijwilligers zocht. Onze Victor kocht een blad ministerpapier en in zijn schoonste schrift nam hij de pen in de hand om zijn kandidatuur in te dienen.
Op 1 januari werd hij aangesteld als brandweerman een taak dat hij 40jaar lang plichtsbewust zou uitvoeren.
Na zijn aanstelling toen al reeds ambitieus, volgde hij de cursus kandidaat officier waarin hij slaagde te samen met Roger zijn schoonbroer
In februari 1953 volgde zijn benoeming tot korporaal en meteen stond hij al tot zijn knieën in het water met de zware storm en hoogtij waarbij de Belgische kuststreken en Zeeland onder water liepen.
Zijn bevorderingen liepen als een sneltrein en in november 53 bevorderde hij tot onderluitenant en in 1959 tot luitenant

Ondertussen was Victor smoorverliefd geworden op Christiane en traden in het huwelijk.
Uit deze liefde werd dan de zoon Luc en dochter Ann geboren.

Terwijl de vroeger kommandant Provoost de brandweer reorganiseerde en een nieuwe kazerne liet bouwen, zorgde victor voor extra materieel en voertuigen.Hij trad tevens toe als werknemer bij het stadsbestuur waar hij verschillende diensten heeft doorlopen tot hij permanent als kommandant werkzaam was in deze kazerne.

Zij aan zij stond hij met zijn schoonbroer Pierre als vakbondsafgevaardigde klaar om mensen te helpen, zij zorgden zelf voor een heuse staking aan het stadsbestuur, vermoedelijke de enigste die er ooit is geweest.

Als kommandant dacht hij vooral aan het welzijn en de opleiding van zijn manschappen, de ambulancedienst 100 kwam er met beroepspersoneel, een duikersploeg waarvan hij tevens lid van was, de oprichting van de jeugdbrandweer de toekomst van onze dienst,waarvan hij peter was en de eerste toetreding van de vrouwelijk brandwachten tot het korps, iets waar hij altijd fier op is geweestHij is en was een echte West-Vlaming en in die zin streefde hij voor de vooruitgang van de West-Vlaamse brandweerlieden een voortrekker in zijn tijd.

Vele mensen met kleine en grote problemen heeft hij met raad en daad bijgestaan, hij was in zijn tijd het boegbeeld in het brandweerleven, een strijdvaardige bevelhebber en vader.

Tevens zette hij zich in als bestuurslid van de brandweerfederatie, was medestichter en lesgever in de brandweerschool van West Vlaanderen en secretaris – penningmeester van de federatie.

Voor zijn bewezen dienst kreeg hij diverse eretekens uit binnen en buitenland.

Beste bezoekers aan mijn blog, sta me toe eventjes de uitvaart van een goed bevelvoerder, vader en vriend op mijn blog te zetten.

Het was een burgerlijke, serene uitvaart in de brandweerkazerne van Nieuwpoort, met een lezing opgemaakt door m'n zus en ik.

Het was een moeilijke week voor levensgenieters, maar met de steun van zovelen, de opkomst van zovelen en onze gedachten dat we op papier konden zetten, maakte dit voor ons een prachtig afscheid..... Afscheid nemen van een dierbare komt altijd zwaar, we danken iedereen voor hun steun.

Daarmee ga ik ook de uitvaartviering op mijn blog gaan zetten met tekst en foto's.

Speciaal omdat ik zovele jaren mocht werken in dezelfde dienst

Een gedicht opgedragen aan mijn overleden vader